Zespół składający się z danej liczby ludzi miał wypracować tyle jednakowych dóbr, aby przysługiwały każdej osobie. Na przykład 100 osób miało upiec 100 chlebów. Pracownicy zawsze na coś narzekają. Ci akurat chcieli pracować w grupie, ale zawsze przeszkadzała im liczba osób w grupie. To jest wyzwanie dla managera! Zauważył on, że jeśli zespół tworzy liczba osób, która jest liczbą doskonałą; to da się tak ustawić pracę, aby każdy raz był we wszystkich możliwych (pod względem liczebności) grupach.
Weźmy dla przykładu liczbę 28.
Grupy na danym etapie pracy muszą być równe np. cztery siódemki, aby było sprawiedliwie (pod względem wkładu pracy).
Więc mamy:
14 grup 2-osobowych
7 grup 4-osobowych
4 grupy 7-osobowe
2 grupy 14-osobowe
1 grupę 28-osobową
Każda grupa ma wypracować jakieś dobro jednostkowe, które spożytkuje pojedyncza osoba. Tzn. raz każda grupa 2-osobowa ma upiec 1 chleb, następnie raz każda grupa 4-osobowa ma upiec 1 chleb itd. Tych dóbr nie może być ani za mało, ani za dużo, do obdzielenia danej liczby osób.
Więc mamy 28 chlebów dla 28 ludzi.
Każdy z nich był w drużynie 2-osobowej, 4-osobowej, 7-osobowej, 14-osobowej, 28-osobowej. Nie ma na co narzekać.
Podsumowując:
Liczby doskonałe da się zastosować, kiedy spełnione są trzy warunki:
1. Zespół chce wytworzyć jakieś jednakowe dobra, dokładnie po jednym dla każdego członka.
2. Pracownicy chcą pracować w grupie, ale zawsze narzekają na liczebność grupy.
3. Wkład pracy musi być sprawiedliwy.
